اگر سرطان آدرنال (غدد فوق‌کلیوی) دارید

روش‌های مختلفی برای درمان سرطان آدرنال وجود دارد، اما انواع اصلی درمان عبارت‌اند از جراحی، پرتودرمانی، شیمی‌درمانی و ایمونوتراپی. بسیاری از اوقات درمان‌ها با هم استفاده می‌شوند.

بهترین برنامه درمانی برای شما به موارد زیر بستگی دارد:

• اینکه آیا سرطان به فراتر از غده فوق‌کلیوی گسترش یافته است یا خیر
• آیا تومور آدرنال قابل برداشتن است؟
• اینکه آیا بیمار می‌تواند درمان‌های خاصی را تحمل کند، بر اساس سایر مشکلات سلامتی که ممکن است داشته باشد

اینکه آیا بیمار حاضر به تحمل عوارض جانبی درمان است یا خیر

جراحی برای سرطان آدرنال

جراحی که غده فوق‌کلیوی را برمی‌دارد، اغلب بخشی از درمان سرطان آدرنال است، البته اگر امکان‌پذیر باشد. این جراحی به روش‌های مختلفی انجام می‌شود. بهترین روش برای شما به نوع سرطان آدرنال، بزرگی آن و محل آن بستگی دارد. از پزشک خود بپرسید که چه نوع جراحی خواهید داشت و چه انتظاری باید داشته باشید.

درمان‌های پرتودرمانی

پرتودرمانی از پرتوهای پرانرژی (مانند اشعه ایکس) برای از بین بردن سلول‌های سرطانی استفاده می‌کند. یک نوع از آن از دستگاهی خارج از بدن به سمت سرطان هدف‌گیری می‌شود. به این روش پرتودرمانی خارجی می‌گویند. نوع دیگر از دانه‌های کوچک حاوی پرتو استفاده می‌کند و در کنار یا داخل تومور قرار می‌گیرد. به این روش براکی‌تراپی می‌گویند و اغلب در سرطان آدرنال استفاده نمی‌شود.

شیمی‌درمانی

شیمی‌درمانی برای سرطان آدرنال خیلی خوب عمل نمی‌کند. برخی از داروهای شیمی‌درمانی به صورت وریدی تجویز می‌شوند، در حالی که یک داروی شیمی‌درمانی (میتوتان) به‌صورت خوراکی و به شکل قرص تجویز می‌شود. شیمی‌درمانی داخل وریدی در چرخه‌ها یا دورهای مختلف تجویز می‌شود. پس از هر دور درمان، یک دوره استراحت وجود دارد. درمان اغلب ماه‌ها طول می‌کشد. شیمی‌درمانی خوراکی روزانه مصرف می‌شود. شیمی‌درمانی را می‌توان با هم نیز تجویز کرد. از پزشک خود بپرسید که چه انتظاری باید داشته باشید.

ایمونوتراپی

مهارکننده‌های ایست بازرسی داروهایی هستند که با کمک به سیستم ایمنی در یافتن و حمله به سلول‌های سرطانی عمل می‌کنند. PD-1 یک پروتئین ایست بازرسی روی سلول‌های ایمنی به نام سلول‌های T است. این پروتئین معمولاً به عنوان نوعی “کلید خاموش” عمل می‌کند که به جلوگیری از حمله سلول‌های T به سایر سلول‌های بدن کمک می‌کند. این کار را زمانی انجام می‌دهد که به PD-L1، پروتئینی روی برخی از سلول‌های طبیعی (و سرطانی) متصل می‌شود. وقتی PD-1 به PD-L1 متصل می‌شود، اساساً به سلول‌های T می‌گوید که سلول‌های دیگر را به حال خود رها کنند. برخی از سلول‌های سرطانی مقادیر زیادی PD-L1 دارند که به آنها کمک می‌کند از حمله سیستم ایمنی پنهان شوند. پمبرولیزوماب (کیترودا) دارویی است که PD-1 را هدف قرار می‌دهد. پمبرولیزوماب با مسدود کردن PD-1، پاسخ سیستم ایمنی را در برابر سلول‌های سرطانی آدرنال تقویت می‌کند.

در مورد سایر درمان‌هایی که در موردشان می‌شنوم چطور؟

ممکن است در مورد روش‌های غیرمتعارف دیگری برای درمان سرطان یا علائم خود بشنوید. این درمان‌ها ممکن است شامل ویتامین‌ها، گیاهان دارویی، رژیم‌های غذایی خاص و روش‌های دیگر باشد. برخی از این روش‌ها مفید شناخته شده‌اند، اما بسیاری از آنها آزمایش نشده‌اند. حتی مشخص شده است که تعداد کمی از آنها مضر هستند. در مورد هر چیزی که به فکر استفاده از آن هستید، چه ویتامین، چه رژیم غذایی یا هر چیز دیگری، با پزشک خود مشورت کنید.

سؤالاتی که باید در مورد درمان‌ها بپرسید

• به نظر شما چه درمانی برای من مناسب‌تر است؟
• هدف از این درمان چیست؟ آیا فکر می‌کنید می‌تواند سرطان را درمان کند؟
• آیا درمان شامل جراحی خواهد بود؟ اگر چنین است، چه کسی جراحی را انجام خواهد داد؟
• جراحی چگونه خواهد بود؟
• چه عوارض جانبی ممکن است از این درمان‌ها داشته باشم؟
• در مورد عوارض جانبی که ممکن است داشته باشم چه کاری می‌توانم انجام دهم؟
• آیا کارآزمایی بالینی وجود دارد که ممکن است برای من مناسب باشد؟
• در مورد ویتامین‌ها یا رژیم‌های غذایی خاصی که دوستانم به من می‌گویند چطور؟ چطور می‌توانم بفهمم که آنها بی‌خطر هستند؟
• چقدر زود باید درمان را شروع کنم؟
• برای آماده شدن برای درمان چه باید بکنم؟
• آیا کاری هست که بتوانم انجام دهم تا به بهبود روند درمان کمک کند؟
• قدم بعدی چیست؟