سونوگرافی برای سرطان

دستگاه سونوگرافی تصاویری به نام سونوگرام ایجاد می‌کند. با انتشار امواج صوتی با فرکانس بالا که از بدن شما عبور می‌کنند. هنگامی که امواج صوتی از اندام‌ها و بافت‌ها بازتاب می‌شوند، پژواک‌هایی ایجاد می‌کنند. دستگاه این پژواک‌ها را به تصاویر زنده تبدیل می‌کند که ساختار و حرکت اندام‌ها و حتی جریان خون در رگ‌های خونی را نشان می‌دهد. این تصاویر را می‌توان روی صفحه کامپیوتر مشاهده کرد.

سونوگرافی در گرفتن تصاویر از برخی بیماری‌های بافت نرم که در عکس‌های رادیولوژی به‌خوبی دیده نمی‌شوند، بسیار مفید است. سونوگرافی همچنین روش خوبی برای تشخیص کیست‌های پر از مایع از تومورهای جامد است؛ زیرا الگوهای اکوی بسیار متفاوتی ایجاد می‌کنند. این روش در برخی شرایط مفید است؛ زیرا معمولاً می‌توان آن را به‌سرعت انجام داد و افراد را در معرض اشعه قرار نمی‌دهد.

سی‌تی‌اسکن یا ا‌م‌آرآی دقیق نیستند. سونوگرافی نمی‌تواند تشخیص دهد که آیا تومور سرطانی است یا خیر. استفاده از آن در برخی از قسمت‌های بدن نیز محدود است زیرا امواج صوتی نمی‌توانند از هوا (مانند ریه‌ها) یا از استخوان عبور کنند.

پزشکان اغلب از سونوگرافی برای هدایت سوزن جهت انجام بیوپسی (برداشتن مایع یا قطعات کوچک بافت برای بررسی زیر میکروسکوپ) استفاده می‌کنند. پزشک هنگام حرکت سوزن به صفحه سونوگرافی نگاه می‌کند و می‌تواند حرکت سوزن به سمت تومور و داخل آن را ببیند.

برای برخی از انواع معاینات سونوگرافی، مبدل (میله‌ای که امواج صوتی را ارسال کرده و پژواک‌ها را دریافت می‌کند) روی سطح پوست فشار داده شده و حرکت داده می‌شود. امواج صوتی از پوست عبور کرده و به اندام‌های زیرین می‌رسند. در موارد دیگر، برای گرفتن بهترین تصاویر، پزشک باید از مبدلی استفاده کند که در یکی از منافذ بدن مانند مری (لوله‌ای که گلو را به معده متصل می‌کند)، رکتوم یا واژن قرار می‌گیرد.

دستگاه‌های سونوگرافی مخصوص که به‌عنوان دستگاه‌های جریان داپلر شناخته می‌شوند، می‌توانند نشان دهند که خون با چه سرعتی و در چه جهتی از طریق رگ‌ها جریان می‌یابد. این مفید است؛ زیرا جریان خون در تومورها با بافت طبیعی متفاوت است. برخی از این دستگاه‌ها تصاویر رنگی تهیه می‌کنند. داپلر رنگی تشخیص اینکه آیا سرطان به رگ‌های خونی، به‌ویژه در کبد و لوزالمعده، گسترش یافته است یا خیر را برای پزشکان آسان‌تر کرده است.