سرطان استخوان: عوامل خطر

عامل خطر هر عاملی است که احتمال ابتلای فرد به سرطان را افزایش دهد. اغلب، سارکوم‌های استخوانی به هیچ عامل خطر خاصی مرتبط نیستند. اگرچه عوامل خطر اغلب می‌توانند بر پیشرفت سرطان تأثیر بگذارند، اما بیشتر آنها مستقیماً باعث سرطان نمی‌شوند. برخی از افراد با چندین عامل خطر هرگز به سرطان مبتلا نمی‌شوند، درحالی‌که برخی دیگر که هیچ عامل خطر شناخته شده‌ای ندارند، دچار سرطان می‌شوند. دانستن عوامل خطر و صحبت در مورد آنها با پزشک، ممکن است به شما کمک کند شیوه زندگی و انتخاب‌های آگاهانه‌تری برای مراقبت‌های سلامتی داشته باشید.
اگرچه بیشتر سرطان‌ها به هیچ عامل خطر شناخته شده‌ای مرتبط نیستند، عوامل زیر، ممکن است خطر ابتلا به سارکوم استخوان را در فرد افزایش دهد:
ژنتیک: کودکان مبتلا به رتینوبلاستوما (retinoblastoma) خانوادگی که نوعی سرطان چشم است، در معرض خطر ابتلا به استئوسارکوم هستند. افراد باسابقه سارکوم در خانواده، مانند سندرم لی- فرامنی (Li- Fraumeni)، نیز در معرض خطر بالای استئوسارکوم هستند. محققان، در حال یافتن ژن‌هایی هستند که از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شوند و خطر ابتلا به استئوسارکوم را، نسبت به جمعیت عادی، در افراد بیشتر می‌کنند. همه این شرایط نادر هستند.
سابقه پرتودرمانی: افرادی که برای سایر بیماری‌ها تحت پرتودرمانی قرار گرفته‌اند، در معرض خطر بیشتری برای ایجاد سارکوم استخوان در محل پرتودرمانی هستند. سارکوم‌های استخوان مربوط به پرتودرمانی، سال‌ها یا حتی دهه‌ها پس از درمان ظاهر می‌شوند، بنابراین، حتی اگر بزرگسال هستید و در دوران کودکی تحت درمان قرار گرفته‌اید، بهتر است مراقب هرگونه علامت در ناحیه‌ای که قبلاً تحت درمان با اشعه بوده، باشید. اکثر سارکوم‌های ناشی از پرتودرمانی شامل آنژیوسارکوم، سارکوم پلئومورفیک تمایز نیافته (UPS) بافت نرم یا استئوسارکوم است، اما انواع دیگر نیز ممکن است رخ دهند.
شیمی‌درمانی برای سرطان دیگر برخی از داروهای مورداستفاده برای درمان سرطان، از جمله عوامل آلکیله کننده و آنتراسایکلین‌ها، ممکن است خطر ابتلا به سرطان ثانویه، معمولاً استئوسارکوم، را افزایش دهند.
تومورهای خوش‌خیم یا سایر شرایط استخوانی. بیماری پاژه استخوان ممکن است منجر به استئوسارکوم شود. سایر بیماری‌های غیر سرطانی استخوان، مانند دیسپلازی فیبر، ممکن است خطر ابتلا به استئوسارکوم را افزایش دهند.